Pochodzenie

Szafran znany był już w czasach Aleksandra Wielkiego. Jest najdroższą z przypraw; wartość szafranu zawsze była wysoka, bo tak jak przed wiekami, tak i dzisiaj można go zbierać wyłącznie ręcznie. W Chinach używano go w VII wieku do wytwarzania leków i perfum. W wieku IX szafran pojawił się w Niemczech i Francji, a sześć wieków później w Anglii. Wówczas szafran był produktem o tak wielkiej wartości, że za jego fałszowanie groziła kara śmierci.

Szafran, najcenniejsza przyprawa świat, wywodzi się z Azji Mniejszej. Obecnie jego głównym rejonem uprawy jest basen Morza Śródziemnego. Głównie Hiszpania, Grecja, Francja, Turcja, Iran, Maroko, Kaszmir. Szafran otrzymywany jest z krokusów. Ususzone, delikatne znamiona jego kwiatu są warte złota, gdyż pozyskiwanie surowca jest zajęciem żmudnym. Ze znamion 150 tys. kwiatów otrzymuje się tylko 1 kg przyprawy.

W kuchni

Szafranu używa się do aromatyzowania i barwienia potraw mięsnych, rybnych, ryżu i ciast.

Dodawany jest także do likierów, nadając im niepowtarzalny smak.

W dawnej Polsce rozkoszowano się w sosach szafranowych podawanych do mięs i ryb a także przyprawiano nim bardzo popularne wówczas flaczki. Oczywiście, ze względu na wysoką cenę tej przyprawy, na częste stosowanie jej w kuchni mogli sobie pozwolić zaledwie nieliczni, głównie bogate dwory i szlachta.

Właściwości

Szafran ma specyficzny, niezwykle trwały zapach i gorzkawy smak. W medycynie zalecany jest w chorobach układu pokarmowego. Jest w nim bardzo dużo witaminy B.

Przez wiele wieków szafran stosowano jako barwnik tkanin.