Trochę historii

Jej rodowód wywodzi się z głębin starej wschodniej medycyny gdzie ponad pięć tysięcy lat temu była znana jako lou-lu. Od prawieków znali ją i wykorzystywali mongolscy szamani, tybetańscy mnisi, i chińscy lekarze. Z czasem sława tego ziela obrosła w podania i legendy, które przedostały się do świata arabskiego, a sama roślina stała się cennym towarem dalekosiężnego handlu. Arabscy aptekarze rozprowadzający leczniczy surowiec stosowali go w celu zwiększenia aktywności seksualnej, siły, wytrzymałości oraz w celu podtrzymania dobrego nastroju. Z dobrym skutkiem stosowali go również jako zabezpieczenie przed licznymi epidemiami chorób. Nieco bardziej współcześnie, jako pierwszy opisał tę roślinę uczony naturalista Carl Ludwig Willdenow (1765-1812). Swoje obecne miano leuzea zawdzięcza jednak innemu słynnemu uczonemu botanikowi J.F.F. de Leuzea (1753-1835), który opisywał rośliny według nowych zasad, zapoczątkowanych przez naturalistów w latach 1770-1790.

Leuzeę krokoszowatą

Botanicy uważają za plejstoceński relikt. Roślina, ta przez tysiąclecia rosła odizolowana, w trudno dostępnych górach, gdzie panują ekstremalnie trudne warunki wegetacji; anormalnie niskie i wysokie temperatury, szerokie wahania oświetlenia, zakwaszenie gleby, niedostatek wilgoci i tlenu. Niezmienność wegetacji rośliny w tych szczególnych warunkach zabezpieczały produkowane przez nią fitoecdysteroidy i rozpuszczalne w wodzie białka oraz szereg innych rzadko spotykanych substancji. Zabezpieczając swoją odporność, leuzea wykształciła niezwykle wysoką aktywność biologiczną, tak potrzebną i oczekiwaną przez organizm człowieka w dobie nękających nas chorób cywilizacyjnych. Jednakże, prawdziwa kariera leuzei rozpoczęła się 30 lat temu po odkryciu fitoecdysteroidów w roślinie. Tak naprawdę świat poznał znaczenie leuzei po Olimpiadzie w Seulu (1988) gdzie radzieccy sportowcy zdobyli większość medali. Preparat z drobno zmielonego korzenia leuzei nazwano wówczas tajną bronią Rosjan.

Współczesne badania fitochemiczne potwierdziły w pełni dawne informacje znachorów i szamanów dotyczące niezwykłych właściwości tej dziwnej rośliny. Oprócz odkrytych wcześniej fitoecdysteroidów, w korzeniach i kłączach leuzei wykryto obecnie również tzw. fitoekdyzony oraz fitosterole, glikozydy, flawonoidy i garbniki, które pobudzają i wzmacniają układ nerwowy. Z tego powodu leuzeę zaleca się przede wszystkim w stanach fizycznego i umysłowego wyczerpania organizmu. Leczy się nią także nerwice, stany depresyjne i przewlekły alkoholizm. Ponadto zawarte w roślinie substancje wpływają korzystnie na potencję i płodność kobiet. W przeciwieństwie do leków syntetycznych, preparaty z leuzei nie wywołują żadnych skutków ubocznych.

Dlaczego wiec nie ufać dawnym mongolskim szamanom, którzy uważali, iż leuzea wyleczy z 14 chorób i doda sił człowiekowi do 100 lat życia Może to i prawda zważywszy, że właśnie z tego rejonu mamy statystycznie najwięcej ludzi dożywających tak późnego wieku.