Rokitnik zwyczajny

Zastosowanie rokitnika ma długą historię sięgającą kultur starożytnej Grecji czy Indii. Najstarsze ślady wykorzystania tej rośliny znajdujemy już w tradycji indyjsko-tybetańskiej która stosowała owce, liście i drewno rokitnika. Dociekliwi historycy fitoterapii doszukali się również aż dziesięciu złożonych receptur Ajurwedy w których rokitnik był jednym z istotniejszych komponentów.

O tak dziejowym zastosowaniu rokitnika decydował zapewne przebogaty skład tej rośliny, zawiera ona bowiem dość szczególną kombinację witamin A (Betakaroten), B1 (Tiamina), B2 (Ryboflawina), B6, duże ilości witaminy C i to w postaci która nie ulega tak szybkiemu rozkładowi jak w innych roślinach, oraz witaminę E (Tekoferol). Wymieniony zespół niezwykle życiodajnych witamin rokitnik łączy z kwasami organicznymi: cytrynowym i jabłkowym, garbnikami antycyjanowymi, flawonidami, fosfolipidami, sterydami, cukrami, karotenoidami, rzadko spotykanymi solami mineralnymi takimi jak: żelazo, bor, mangan oraz z nienasyconymi kwasami tłuszczowymi: olejowym, linolowym, izolinowym, linolenowym.

W sklepach zielarskich rokitnik możemy spotkać w dwóch postaciach oleju rokitnikowego i herbatki owocowej. Picie oleju działa przede wszystkim leczniczo przy schorzeniach, których przebieg zależy od stężenia witaminy C przeziębienia, grypy, stany zapalne oskrzeli i górnych dróg oddechowych i innych narządów. Dzięki zawartym w roślinie karotenoidom rokitnik przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania skóry i błon śluzowych. Warto wiedzieć iż w starożytnej Grecji rokitnik podawano nawet koniom dzięki czemu uzyskiwały piękną błyszczącą sierść, stad też wywodzi się jego nazwa łacińska - Hippophaë rahamnoides gdzie hippos równa się koń a phaos oznacza błyszczący. Wymienione właściwości decydują o kolejnym zastosowaniu owoców lub oleju z rokitnika które z dużym skutkiem zaleca się przy wypadaniu włosów i łysieniu.

Zawartość witaminy E - chroni z kolei organizm przed zmianami zwyrodnieniowymi, skurczami i zakrzepami a obecność nienasyconych kwasów tłuszczowych przyspiesza gojenie ran, błon śluzowych i wszelkiego rodzaju uszkodzeń i zmian skóry w tym łuszczycy, grzybicy, trądziku, egzem i liszai.

W tradycyjnej medycynie chińskiej i mongolskiej z dużym powodzeniem używano rokitnika do leczenia chorób żołądka, dolegliwości reumatycznych oraz chorób skórnych. Ceniono go również jako środek przeciwkrwotoczny i przeciwszkorbutowy. Również i dziś poleca się rokitnik na te dolegliwości.

Natomiast herbatka z owoców rokitnika, przebogata w dużą ilość witamin i minerałów a szczególnie w dużą ilość specyficznej nie ulegającej szybkiemu rozkładowi witaminy C, polecana jest w okresach przesileń wiosenno jesiennych jako środek zapobiegający przeziębieniom, grypom i innym infekcjom dokuczliwym w tych specyficznych dla organizmów porach roku.

 

 

 

Iwona Machowska